Biologie

Biologische principes
De overheid verwijst soms naar de uitroeiing van de muskusrat in Engeland, die wel succesvol is geweest. Maar Engeland is Nederland niet. De muskusrat is in 1928 in Engeland verschenen en is zeer voortvarend bestreden van 1932 tot 1937. Dit heeft tot uitroeiing geleid. In Nederland is de muskusrat in 1941 verschenen en is de overheid pas in 1951 met bestrijden begonnen. Veel te laat dus, de muskusrat heeft zich hier echt kunnen vestigen. Nederland is ook nog eens veel waterrijker dan Engeland, en heeft Nederland talloze kleidijken met zandkern, die uitermate geschikt zijn om er holen in te graven.
De muskusratpopulatie kan zich bij hoge sterfte (hoge vangstaantallen) makkelijk herstellen. De natuurlijke jaarlijkse sterfte ligt nu op 55% van de volwassen dieren en 84% van de jongen. Wil de bestrijding van de muskusrat effect hebben, dan moet deze de natuurlijke sterfte zien te overtreffen.
De populatie is nu stabiel, er worden minder jongen geworpen dan voor de muskusrat gebruikelijk is. Als er een hoog aantal muskusratten sterft dan zal het aantal jongen per worp toenemen.

Zelfregulatie
Er is veel concurrentie tussen de muskusratten onderling. Voedselaanbod, geschikte oevers om burchten in te kunnen graven en stress bepalen de ‘draagkracht’ van een gebied. Leven er teveel muskusratten in hetzelfde gebied, dan zal de groei van de populatie tot stilstand komen. Er worden dan minder jongen geboren en de jonge dieren zijn niet snel in staat een eigen territorium te veroveren om zich voort te planten. Ook zal de natuurlijke sterfte stijgen. Er is geen reden om aan te nemen dat het aantal muskusratten explosief toeneemt wanneer de bestrijding wordt stopgezet.