Vangstmethoden

Verdrinkingsdood
Muskusratten worden meestal gevangen met behulp van klemmen en vallen. Deze middelen zijn uitermate wreed. De klemmen worden onder water geplaatst bij de ingang van een burcht of op zogenaamde wissels, paadjes waarlangs de dieren zich door hun territorium verplaatsen. Deze klemmen doden de dieren vrijwel nooit direct omdat de slagkracht te klein is. De gevangen muskusrat stikt of verdrinkt vervolgens pas na enkele minuten (of nog langer).

Dood door uitputting en onderkoeling
Ook worden er fuiken en inloopvallen van gaas gebruikt die onder water worden geplaatst. Wanneer een muskusrat hier inloopt of -zwemt verdrinkt hij na ongeveer 7 minuten. Als deze val niet volledig onder water staat, bijvoorbeeld als de waterstand is gedaald, verdrinkt het dier niet, maar komt het door uitputting en onderkoeling om wanneer de vallen niet regelmatig worden gecontroleerd.

Achter de coulissen
Er wordt naar gestreefd om de vangmiddelen voor muskusratten altijd geheel onder water te plaatsen. De reden hiervan is enerzijds dat de dieren dan verdrinken en niet levend worden aangetroffen. Anderzijds ziet het publiek de apparaten dan niet ziet en is er minder kans dat ze worden gestolen of vernield.

Bijvangsten
Onschuldige slachtoffers van de muskusrattenbestrijding
Niet alleen de muskusratten maar ook veel andere diersoorten belanden in de klemmen en vallen. Andere soorten die als bijvangst bekend staan zijn waterhoen, meerkoet, wilde eend, kuifeend, fuut, dodaars, aalscholver, bunzing, hermelijn, woelrat, bruine rat, nerts, kikkers, padden, rivierkreeft en allerlei soorten vissen waaronder snoek en karper.
De Muskusrattenbestrijding geeft toe dat het om grote aantallen gaat. Zo werden bijvoorbeeld in Zeeland in 2002 bijna 2900 dieren als bijvangst geregistreerd, terwijl in Zeeland in datzelfde jaar in totaal ruim 28.000 muskusratten werden gevangen. En in Noord-Holland was het percentage bijvangsten nog veel hoger, te weten 985 bijvangsten tegen ruim 3000 muskusratten! Deze cijfers uit het zijn overigens gebaseerd op vrijwillige opgaven van de vangers zelf. Op landelijk niveau blijkt het jaarlijks over vele duizenden maar mogelijk zelfs tienduizenden dieren te gaan die onbedoeld de dood vinden in de diverse vangmiddelen.

Reden voor alternatieven
Alleen al het feit dat er regelmatig ‘verkeerde’ diersoorten worden gedood, zou een reden moeten zijn om deze vorm van bestrijding af te schaffen en eerst onderzoek te doen naar mogelijkheden om op alternatieve en meer diervriendelijke wijze de eventuele problemen op te lossen.